W edukacji społecznej uważa się za wpajanie pewnej liczby wiedzy i umiejętności (moralnej, społecznej, duchowej, mentalnej) osobie, która pomoże mu przystosować się w społeczeństwie. Łączne wykorzystanie wszystkich zasad edukacji społecznej przyczynia się do harmonijnego kształtowania jednostki . Następnie rozważymy istotę, podstawowe zasady i metody edukacji społecznej człowieka.
Charakterystyka zasad edukacji społecznej
W różnych źródłach literackich wskazują różne zasady edukacji społecznej. Oto najczęściej spotykane:
- zasada centralności polega na ukierunkowywaniu pracy edukacyjnej na zdolność do prawidłowego zachowania się w zespole;
- zasada zbiorowej natury edukacji społecznej polega na tym, że kolektyw pełni funkcję wychowawczą, daje mu wspaniałe doświadczenie życiowe i uczy, aby działał poprawnie w różnych sytuacjach życiowych;
- zasada naturalnej stosowności umożliwia ocenę związku danej osoby z naturą, zależność modelu zachowania od wieku i płci danej osoby;
- zasada kulturowej adekwatności oznacza ukierunkowanie jednostki na wartości narodowe i etniczne;
- zgodnie z zasadą komplementarności rozumiane jest jako zintegrowane wykorzystanie wszystkich tych zasad.
Metody edukacji społecznej
Istnieje ogromna liczba metod, które są klasyfikowane zgodnie z ich orientacją (wpływ na uczucia, emocje, aspiracje). Klasyfikując metody edukacji społecznej, należy wziąć pod uwagę relacje między wychowawcą a osobą wykształconą, wpływem środowiska na osobę.
Zastosowanie metod edukacji społecznej ma na celu osiągnięcie dwóch głównych celów:
- Stworzenie w dziecku pewnych postaw moralnych, idei, idei i koncepcji dotyczących relacji społecznych.
- Kształtowanie się nawyków dziecięcych, które będą determinować jego zachowanie w społeczeństwie w przyszłości.