Straszna diagnoza "idiotyzmu" widziana jest w oczach pacjenta z daleka. Jest to tak głęboki stopień zacofania, że osoba jest praktycznie pozbawiona mowy i myśli.
Stopnie oligofrenii
Upośledzenie umysłowe dzieli się na trzy stopnie nasilenia: osłabienie, głupotę i idiotyzm. Diagnoza debilizm nie położy kres niezależnemu życiu danej osoby, przy ciągłej opiece nad dzieckiem można go szkolić, a nawet dawać mu trochę wykształcenia, aby mógł zapewnić sobie w dorosłym wieku. Imbecility nakłada wielką zależność od życia danej osoby, jednak w pewnym sensie może on wykonywać samoobsługę. Idiotyzm - najsilniejszy stopień oligofrenii, kładzie kres wszelkiej niezależności.
Istnieje również taka diagnoza, jak idiotyzm rodziny amaurotycznej, ale nie pojawia się od urodzenia, ale do końca pierwszego roku życia dziecka, w okresie dojrzewania, a nawet w wieku dorosłym.
Powody idiotyzmu:
- Konflikt RH (niezgodność krwi Rh matki i płodu);
- infekcje wirusowe przenoszone przez matkę podczas ciąży płodowej (różyczka, kiła lub toksoplazmoza);
- zaburzenia hormonalne u matki, prowadzące do wewnątrzmacicznego uszkodzenia płodu;
- uraz porodowy ;
- czynniki dziedziczne;
- niektóre infekcje dziecięce;
- uraz głowy.
Objawy idiotyzmu
U dzieci objawy idiotyzmu ujawniają się niemal natychmiast. Dzieciak pozostaje daleko w tyle w rozwoju, nie trzyma dobrze głowy, zaczyna siedzieć późno, czołgać się i chodzić. Wszystkie jego "osiągnięcia" są niezręczne, nie ma spójnego ruchu piór i nóg. Ponadto choroba jest widoczna na twarzy, idiotyzm wymazuje wszelkie znaczenie, pozostawiając czasami tylko ślady zadowolenia lub złego grymasu. Mowa jest ograniczona do nieartykułowanych dźwięków lub pojedynczych sylab. Po ich nauce pacjent powtarza je bez przerwy. Podobnie jak inne ruchy: na przykład potrząsanie głową lub pniem. Ponadto pacjenci z głębokimi idiotami często nie potrafią odróżnić krewnych od obcych. Dlatego ich treść jest szeroko rozpowszechniona w specjalnych instytucjach (sierocińcach dla upośledzonych umysłowo), gdzie dzieci są umieszczane za zgodą rodziców.
Nawet wchodząc w dorosłe życie, pacjenci potrzebują stałego nadzoru, ponieważ nie mogą wykonywać elementarnej samoobsługi. Niektórzy nie mogą nawet samodzielnie żuć. Ich życie emocjonalne składa się z prymitywnych reakcji, aw zachowaniu niemożliwe jest odnalezienie jakiejkolwiek motywacji lub logicznej sekwencji. Niektórzy ludzie zawsze mają depresję, inni mają nierozsądne wybuchy gniewu. Dominują instynkty. Nadmierna żarliwość jest powszechna (i pacjenci nie zawsze odróżniają przedmioty jadalne od niejadalnych) lub otwarta masturbacja.
Głęboki stopień idiotyzmu często charakteryzuje brak wrażliwości na ból. Pacjenci nie odczuwają różnicy między ciepłem a zimnem, wysokim i niskim, suchym lub mokrym. Nie trzeba dodawać, że bez stałego nadzoru, osoba może popaść w kłopoty: spalić się lub, na przykład, spaść z wysokości.
Leczenie idiotyzmu
Chociaż idiotyzm odnosi się do nieuleczalnych chorób, za pomocą leków można złagodzić niektóre z objawów:
- witaminy, tselubrolizin i fitocerebrolizin, nootropy itp. Są wyznaczeni do poprawy procesów metabolicznych;
- wlew magnezji i diakrabu - w celu zmniejszenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego;
- jeśli to konieczne, przepisuj leki przeciwdrgawkowe;
- nadmierna depresja i hamowanie są leczone środkami pobudzającymi, a pobudliwość jest zmniejszana przez neuroleptyki.
Cokolwiek to było, rodziny, które zdecydowały się opuścić chore dziecko w domu, powinny zapewnić mu całodobową opiekę.