Albert Einstein jest naukowcem, który dokonał jakościowej rewolucji w nauce. Jego pisma pobudzały do studiowania wielu zjawisk, które uważano za fantastyczne i nierealne, między innymi na przykład podróże w czasie. Jednym z najważniejszych dzieł Einsteina jest klasyczna zasada względności.
Zasada teorii względności Einsteina
Klasyczna zasada względności Einsteina mówi, że fizyczne prawa natury mają tę samą formę w każdym bezwładnościowym układzie odniesienia. Istotą tego postulatu jest ogromny wysiłek, aby zbadać prędkość światła, której wynikiem było stwierdzenie, że w próżni prędkość światła nie zależy ani od systemów odniesienia, ani od prędkości źródła i odbiornika światła. I nie ma znaczenia, gdzie i jak oglądasz to światło - jego prędkość nie ulega zmianie.
Einstein sformułował także specjalną teorię względności, której zasadą jest stwierdzenie, że przestrzeń i czas tworzą pojedyncze środowisko materialne, którego właściwości muszą być używane przy opisywaniu dowolnych procesów, tj. stworzyć nie trójwymiarowy model przestrzenny, ale czterowymiarowy model czasoprzestrzenny.
Zasada względności Einsteina dokonała prawdziwej rewolucji w fizyce na początku XX wieku i zmieniła światopogląd nauki. Teoria pokazała, że geometria wszechświata nie jest prosta i jednolita, jak przekonywał Euklides, jest skręcona. Dzisiaj, stosując klasyczną zasadę względności, naukowcy wyjaśniają wiele zjawisk astronomicznych, na przykład zakrzywiające się orbity kosmicznych ciał z powodu pola grawitacyjnego większych obiektów.
Jednak, pomimo jego znaczenia, praca naukowca na temat teorii względności została uznana znacznie później niż publikacja - dopiero po wielu postulacjach udowodniono eksperymentalnie. Einstein otrzymał Nagrodę Nobla za pracę nad teorią efektu fotoelektrycznego.