Pragnienie samorozwoju jest naturalnym mechanizmem przetrwania, bez którego ludzkość nigdy nie osiągnąłaby współczesnego poziomu. Problem tkwi w przeszkodach, które czekają na tę ścieżkę, z których jednym może być kryzys egzystencjalny, ewoluujący z wewnętrznych sprzeczności. Istnieje nerwica, gdy nie ma potrzeby martwić się o minimalne potrzeby życiowe.
Kryzys egzystencjalny w życiu człowieka
Chęć usprawiedliwienia ich istnienia pojawia się we wszystkich, ale wiele wyjaśnień okazuje się być prostymi i gładkimi ze względu na głęboką religijność lub postawy innego rodzaju. Egzystencjalne problemy pojawiają się w momencie frustracji w wybranych wcześniej ideałach. Osoba przestaje odczuwać satysfakcję z podniesienia statusu lub traci wiarę w nadprzyrodzoną wartość swojego życia. Inną przyczyną takich doświadczeń może być poczucie nieuchronności śmierci.
Egzystencjalne problemy człowieka
Może się wydawać, że takie refleksje odwiedzają tylko właściciele nieograniczonej ilości wolnego czasu, ciężko pracujący ludzie nie mają siły na nerwicę. Jest to częściowo prawda, częściej egzystencjalne doświadczenia są odwiedzane przez przedstawicieli kreatywnych zawodów, osoby wykonujące pracę fizyczną są mniej skłonne do własnego interesu, ale nie są w pełni chronione przed tym.
Warunkiem wstępnym dla nerwicy może być:
- utrata bliskiej osoby;
- zagrożenie życia;
- stosowanie psychedelików;
- przedłużona izolacja;
- rozstanie z ukochaną osobą lub dziećmi.
Kryzys egzystencjalny i samobójstwo
W procesie myślenia napotykamy sprzeczność, generowaną przez poczucie ważności własnego życia i jednoczesną świadomość jego bezużyteczności. Niemożność znalezienia rozwiązania tej sytuacji przeradza się w egzystencjalną rozpacz, dla której następuje utrata zainteresowania własną przyszłością. Pogłębienie kryzysu może doprowadzić do pragnienia zakończenia bezsensownej egzystencji, której nikt nie jest w stanie odnieść. W tym przypadku bardzo trudno jest osobiście rozwiązać sytuację.
Egzystencjalna samotność
Istnieją dwa rodzaje samotności: codzienny i egzystencjalny. Pierwszy charakteryzuje się poczuciem izolacji od społeczeństwa, często związanym z lękiem przed odrzuceniem lub obawianiem się, że ktoś zbliży się zbyt blisko. Drugi typ jest głębszy, nie polegając tylko na faktycznej nieobecności ludzi w pobliżu. Tutaj problem polega na zniszczeniu wewnętrznego spokoju, który ma każdy człowiek.
Konsekwencją tego jest frustracja egzystencjalna, określona przez utratę chęci ustalenia przynajmniej pewnego znaczenia. Człowiek czuje apatię, jest znudzony, ale jego stan nie ma charakteru patologicznego. Oznacza to, że kryzys egzystencjalny na tym etapie charakteryzuje się ogólną depresją, osoba czuje bezsenność bytu, nie chce uczyć się czegoś nowego i rozwijać, ale nie ma też pragnienia wyrządzenia sobie krzywdy.
Egzystencjalny strach
Doświadczenia tego typu są zwykle przydzielane do odrębnej grupy, ponieważ nie odnoszą się do konkretnego wydarzenia, ale są powiązane ze światem wewnętrznym danej osoby . Egzystencjalny niepokój w różnym stopniu występuje we wszystkich, ale nie zawsze jest wyraźnie odczuwany z powodu potężnego bloku podświadomości. Ta głębia i złożoność dawania lęków o jasnych granicach uniemożliwia ich całkowitą eliminację, a jedynie zmniejsza nasilenie. Wszystkie lęki egzystencjalne dzielą się na 4 główne grupy:
- strach przed czasem - osoba boi się starzenia, stania się bezradnym, umierającym, doświadczającym z powodu niepewnej przyszłości;
- strach przed przestrzenią - lęk przed ciemnością , głębią, otwartą przestrzenią, zmianą, pragnieniem jasnego uregulowania sposobu życia i podążania za nim;
- lęk przed życiem - doświadczenia w odniesieniu do tajemnicy, tajemnicy i jednoczesnego bezsensowności bytu;
- lęk przed samym sobą to strach przed utratą rozumu lub utratą kontroli, brakiem zrozumienia własnych aspiracji lub działań.
Egzystencjalne wino
Jest to najbardziej pozytywny moment myślenia o własnym przeznaczeniu, ponieważ dzięki odpowiedniemu podejściu może wzbudzić pragnienie poruszania się, rozwijać nie tylko umiejętności zawodowe, ale także sposoby emocjonalnej komunikacji ze światem. Pomaga w uwolnieniu jednostki na nowy poziom. Przekazanie egzystencjalnego kryzysu w życiu może dać trzy główne przyczyny wystąpienia winy:
- niepełna samorealizacja;
- niewystarczająco silne więzi z krewnymi i ważnymi ludźmi;
- utrata połączenia z Absolutem.
Jak radzić sobie z kryzysem egzystencjalnym?
W obecności głębokich uczuć i poczucia utraty rdzenia życia, osoba bezskutecznie szuka mocnych stron, aby rozwiązać kryzys egzystencjalny, którego pokonanie składa się z dwóch głównych etapów:
- Rozpoznanie . Problem polega na tym, że trzeba go rozwiązać, i jest możliwe, że każda osoba jest całkowicie wolna w swoim wyborze.
- Nowe znaczenie . Kryzys to początek nowego etapu, stare powody, dla których życie już nie pasuje, czas na znalezienie nowych. Znaczenie można znaleźć w uzyskaniu maksimum przyjemności z życia i przynosząc korzyści ludzkości.
Psychoterapeuci zauważają możliwość zmniejszenia dotkliwości doświadczeń poprzez rozmowy z bliskimi. Jeśli środki nie zostaną podjęte, egzystencjalna nerwica rozwija się na tle doświadczeń, prowadząc do zakłócenia narządów wewnętrznych. W przypadku nerwicy, tylko ekspert, który użyje złożonej terapii (psychokorekcja i medycyna) będzie w stanie sobie z tym poradzić.