Kwestia prawidłowego odżywiania i metabolizmu w ciele dziecka, bez wątpienia, dotyczy wszystkich rodziców. W tym artykule omówimy jedną z form zaburzeń odżywiania - dystrofię, a także rozważymy przyczyny i objawy pojawienia się jednej z najpoważniejszych chorób - wrodzonej dystrofii mięśniowej u dzieci.
Dystrofia dziecięca
Dystrofię nazywa się zwykle jednym z rodzajów zaburzeń odżywiania, co powoduje stopniowe wyczerpywanie się wszystkich układów i narządów organizmu ludzkiego, co prowadzi do niezdolności organizmu do normalnego funkcjonowania. W zależności od nasilenia objawów dystrofia może być łagodna lub ciężka (chociaż trudno jest wytyczyć wyraźną granicę między tymi postaciami). Najwyższy stopień dystrofii nazywamy atrofią.
Przyczyny dystrofii
Wśród czynników, które zwiększają ryzyko rozwoju dystrofii, należy odróżnić zewnętrzne i wewnętrzne. Zewnętrzne obejmują niekorzystne efekty środowiskowe, nieodpowiednie lub nieodpowiednie żywienie, niezdrową atmosferę emocjonalną. Często powodem niedożywienia może być niewystarczające mleko od matki, schowane lub płaskie brodawki (utrudniające ssanie), ciasne gruczoły sutkowe, ospałość dziecka podczas ssania. Najczęściej aktywność ssania jest niewystarczająca u osłabionych, wcześniaków lub u osób, które miały asfiksję lub inny uraz porodowy. Często przyczyną rozwoju dystrofii jest utrata apetytu z powodu niewłaściwego karmienia, przymusowego wprowadzania uzupełniających pokarmów itp. Różne choroby (zarówno wrodzone, jak i nabyte) mogą przyczyniać się do zaburzeń metabolizmu.
Dystrofia: objawy
Pierwszym objawem dystrofii jest redukcja podskórnej warstwy tłuszczu w ciele (najpierw na brzuchu, potem na klatce piersiowej, rękach i nogach, a później na twarzy). Początkowy etap choroby nazywany jest hipotrofią. Lekarze rozróżniają trzy etapy:
- Brak masy nie przekracza 15% normy. Wzrost jest normalny, na ciele i kończynach warstwa tłuszczowa jest nieco zmniejszona, kolor skóry jest nieco jaśniejszy, ale generalnie nie wykracza poza normę. Praca organów i systemów ciała nie jest zepsuta.
- Brak wagi w zakresie 20-30%, wzrost poniżej normy o 1-3 cm, ciało przerzedza podskórną warstwę tłuszczu, mięśnie są zwiotczałe, turgor tkanek jest zmniejszony. Skóra blada, chodzenie do fałd. Wyrażone naruszenie apetytu, snu, nastroju jest niestabilne. Rozwój układu mięśniowo-szkieletowego zostaje zakłócony.
- Brak masy ciała przekraczający 30% jest oznaką hipotrofii 3 stopnia. Jednocześnie dysfunkcja rozwojowa i opóźnienie wzrostu są dobrze oznaczone. Tłuszcz podskórny jest nieobecny, skóra jest pokryta zmarszczkami, oczy spadają, podbródek jest spiczasty. Jest wyraźna zwiotczenie mięśni, wciąga się duży fontanel. Apetyt jest zepsuty lub nieobecny, pacjent ma pragnienie, biegunkę. Rozwój chorób zakaźnych nabiera tempa, ponieważ podstawowe zdolności organizmu są znacznie osłabione. Z powodu zgrubienia krwi zwiększa się hemoglobina i liczba czerwonych krwinek.
Postępująca dystrofia mięśniowa jest grupą wrodzonych chorób mięśni ciała. Współcześni naukowcy sugerują, że jego rozwój wiąże się z naruszeniem równowagi enzymatycznej organizmu, ale nie ma jeszcze dokładnych danych na ten temat. W dystrofii mięśniowej mięśnie rosną powoli (często nieproporcjonalnie, asymetrycznie), siła mięśni zmniejsza się wprost proporcjonalnie do stopnia rozwoju uszkodzenia tkanki. Jeśli dziecko zaczyna zmieniać swoją twarz w okresie dojrzewania (kształt czoła, nacięcie lub stopień kontaktu z oczami, grubość warg) - skonsultuj się z lekarzem, może to być przejawem rozwoju dystrofii mięśniowej u młodzieży.
W celu rozpoznania "dystrofii" lekarz musi zbadać dziecko, zbadać dane dotyczące wzrostu, masy ciała, tempa i charakteru rozwoju narządów i układów organizmu dziecka.
Leczenie dystrofii u dzieci
Leczenie dystrofii jest z konieczności złożone i jest wybierane z uwzględnieniem wieku, stanu dziecka i stopnia uszkodzenia ciała, a także postaci choroby i przyczyn jej rozwoju.
Najważniejszą i obowiązkową częścią leczenia jest wyznaczenie właściwej diety - pełnego i odpowiedniego wieku. Pokazano również terapię witaminową, suplementację witaminową kompleksami witaminowo-mineralnymi. Im wyższa jest ciężkość choroby, tym bardziej ostrożne jest wprowadzanie zmian w diecie - gwałtowny wzrost diety może prowadzić do pogorszenia, a nawet śmierci pacjenta. Dlatego proces leczenia musi być pod nadzorem lekarzy.