Jak wiadomo, jelito jest siedliskiem różnych bakterii. Niektóre z nich są bardzo przydatne w utrzymaniu zdrowia i odporności człowieka, podczas gdy inne są patogennymi mikroorganizmami i mogą powodować niebezpieczne choroby i procesy gnilne. Staphylococcus aureus w jelicie z aktywnym namnażaniem swoich kolonii wydziela szkodliwe enterotoksyny, które wywołują ciężkie stany, takie jak zatrucie i różnego rodzaju stany zapalne.
Staphylococcus aureus w jelitach - objawy
Zwykle okres inkubacji po zakażeniu rodzajem bakterii jest nie dłuższy niż 24 godziny, dlatego pierwsze oznaki mogą pojawić się dopiero po 5-6 godzinach.
ЗStaphylococcus aureus w jelicie ma następujące objawy:
- zaburzenie trawienne, wyrażane przez płynny stolec, podczas gdy oddawanie moczu w toalecie jest bardzo częste (do 10 razy dziennie), a konsystencja wychodzących mas jest wodnista z zanieczyszczeniami śluzu, a nawet krwi;
- cięcie intensywnego bólu w okolicy nadbrzusza i w podbrzuszu;
- nudności, silne wymioty;
- zauważalne intertrigo;
- wzrost temperatury ciała do niskich wartości;
- osłabione ciało, zmęczenie.
Leczenie Staphylococcus aureus w jelicie
Należy zauważyć, że w przypadku łagodnych postaci choroby nie podlega specjalnej terapii, ponieważ odporność jest w stanie poradzić sobie z nią niezależnie. Faktem jest, że Staphylococcus aureus w jelicie jest normą, jeśli jego ilość nie przekracza 10 do 4 stopni mikroorganizmów w polu widzenia. Przy niewielkim wzroście tego wskaźnika środki medyczne uznaje się za niepraktyczne.
W innych przypadkach, przy wysokim stężeniu bakterii, a także ich aktywnej reprodukcji, wskazane jest leczenie antybiotykami, specjalnymi bakteriofagami, probiotykami i prebiotykami. Terapia ma na celu zatrzymanie kolonizacji światła jelita przez patogenne mikroorganizmy, a także korektę równowagi mikroflory.
Staphylococcus aureus - leczenie antybiotykami
W środowisku medycznym wciąż toczą się gorące debaty, czy istnieje pojęcie dysbakteriozy i czy antybiotyki przeciwko Staphylococcus aureus są uzasadnione jako skuteczna metoda terapii. Niemniej jednak nie znaleziono jeszcze skuteczniejszego lekarstwa przeciw tej patologii. Istotną wadą jest to, że leki przeciwbakteryjne eliminują nie tylko chorobotwórczą florę, ale także korzystne mikroorganizmy, naruszając równowagę.
Przede wszystkim, przy opracowywaniu schematu leczenia, gronkowiec złocisty wykryty w badaniach laboratoryjnych sprawdza się pod względem wrażliwości na antybiotyki. Jest to konieczne, ponieważ rozważany typ bakterii ostatecznie rozwija oporność na leki, po czym staje się znacznie trudniejsza do wyeliminowania. Następnie, zgodnie z wynikami analizy, najskuteczniejszy lek stosuje się przez co najmniej 7-10 dni.
Oto, jakie antybiotyki stosuje się w przypadku Staphylococcus aureus:
- półsyntetyczne penicyliny, na przykład metacilin;
- cefalosporyny 1 i 2 pokolenia (cefuroksym, cefoksytyna);
- linezolid;
- wankomycyna;
- biseptol;
- fuzidyna;
- azytromycyna.
W każdym przypadku, jednocześnie z użyciem antybiotyków należy przeprowadzić terapię w celu przywrócenia prawidłowej mikroflory jelitowej. W związku z tym zalecane są długie kursy prebiotyków i probiotyków. Zaleca się ścisłe przestrzeganie specjalnej diety.
W chwili obecnej większość gastroenterologów próbuje stosować antybiotyki tylko w skrajnych przypadkach. Zamiast tego bakteriofagi zatrzymują wzrost kolonii Staphylococcus aureus i wspierają proliferację pożytecznych mikroorganizmów.