"Miłość do ojczyzny zaczyna się od rodziny" - te słowa, kiedyś wypowiedziane przez filozofa Francisa Bacona, wyraźnie pokazują, jak wielką rolę gra rodzina w procesie stawania się w społeczeństwie. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że człowiek jest bytem społecznym w sobie, nietrudno zgadnąć, że to rodzina, jako najmniejsza jednostka społeczeństwa, jest podstawą dalszych relacji z całym systemem.
Jednak rola rodziny w socjalizacji, która, jak wiadomo, jest długim procesem w życiu, nie może być przeceniona. To rodzina jest naszym pierwszym społeczeństwem. W nim spędzamy pierwsze lata, podczas których ustalane są wartości i priorytety życiowe, i formują się normy zachowań społecznych. Pierwsze trzy lata stania się osobą, jako osobą, otoczone są rodziną. I to właśnie rola członków rodziny jest głównym punktem wyjścia do socjalizacji osoby, w której "pierwsze skrzypce" grają rodzice, a także ci, którzy podświadomie przejęli tę rolę. Na przykład w niektórych dysfunkcyjnych rodzinach dzieci otrzymują wielką opiekę od innych członków rodziny (sióstr, braci, dziadków). Od tego, jakie relacje rozwinęły się w naszej rodzinie, często zależą nasze dalsze wymagania od świata i przyszłości. Co więcej, wpływ rodziny jest we wszystkich przypadkach, pozytywny lub negatywny.
Rola rodziny w życiu współczesnego człowieka
Głównym trendem, który można zaobserwować dzisiaj, a który jest efektem ubocznym rewolucji technologicznej i przyspieszeniem tempa życia, jest oderwanie rodziny od wychowania, jako takiego. Zajęci rodzice przekazują dzieciom wcze- śniej ręce opiekunek, nauczycieli przedszkoli, w świat gier komputerowych, tabletów i telefonów. Dziecko spędza wolny czas nie z rodzicami lub przyjaciółmi na podwórku, jego planeta pogrąża się w świecie samotności i wirtualnej rzeczywistości. Mimo to, nawet "dziura" w komunikacji kształtuje się w pewne normy zachowań społecznych dla każdej osoby. Ponadto naukowcy opowiadają o stopniowej zmianie modelu nowoczesnej rodziny, a więc i społeczeństwa jako całości.
Tradycyjne wartości stopniowo ustępują nowym. Wzrost liczby rozwodów i niskiego wskaźnika urodzeń na tle zwiększonych urodzeń poza małżeństwem, czyli początkowego wkroczenia dziecka w niekompletną komórkę pierwszego społeczeństwa - wszystkie odgrywają pewną rolę. Mimo to taktyka wychowania rodzinnego taktyki edukacji rodzinnej pozostaje prawie niezmieniona:
- pierwszy to dyktować, kiedy dorośli stłumią pragnienia dzieci, obrzezając wszelkie, według nich, odchylenia dziecka od swoich poglądów, jak ogrodnik oddziału, kształtując osobowość na swój własny sposób;
- drugi typ można opisać jako współpracę. Jest to wspólny rozwój, aktywność i rozrywka. W tym przypadku rolę rodziny w życiu małej osoby można nazwać najbardziej zdrową i poprawną;
- kuratela. Dzieci, uprawiane w warunkach hiperopowych, zwykle nazywamy "cieplarnią". Rodzice starają się chronić swoje dziecko przed rzeczywistością świata, która jest uważana za wrogą. W tym przypadku dziecko rozwija wyidealizowaną postawę wobec świata i staje się absolutnie bezradne,
lub jest pragnienie zanurzenia się w tym "brudzie", z którego pilnowali go rodzice. W proteście; - taktyki nieingerencji. Rodzice nie ingerują w problemy dziecka, wierząc, że takie podejście da mu niezależność i nauczy go orientować się w dorosłości.
Niezależnie od tego, jaki styl rodzicielski wybierze dla swojego dziecka, powinni pamiętać, że dziecko przychodzi na ten świat, aby nas nauczyć, pokazać nasze wewnętrzne problemy, odzwierciedlając je jako lustro. Dlatego należy pamiętać, że dalsze życie dziecka w społeczeństwie zależy od klimatu w rodzinie.