Liczba osób niepełnosprawnych na całym świecie stopniowo rośnie. Tylko w Rosji wkrótce będzie to 10 milionów ludzi, a na Ukrainie to trzy miliony. Wzrosła liczba chorób przewlekłych, następuje starzenie się populacji w krajach rozwiniętych. Każdy wie, że każda osoba w podeszłym wieku ma zwiększone ryzyko poważnego zachorowania lub otrzymania niebezpiecznego wypadku. Według statystyk około 3,8% ludzi na całym świecie z różnych powodów ma ciężką postać niepełnosprawności. Liczba dzieci niepełnosprawnych jest bardzo wysoka. Dlatego wiele organizacji publicznych jest coraz bardziej zaniepokojonych problemem adaptacji osób niepełnosprawnych do życia w naszym złożonym społeczeństwie.
Historia dnia
Jeśli zapytasz poza przypadkowym przechodniem, jaki dzień jest osobą niepełnosprawną, tylko nieliczni będą w stanie udzielić ci prawidłowej odpowiedzi. Większość zdrowych ludzi nie jest nawet świadoma swojego istnienia. Zgromadzenie Narodów Zjednoczonych w 1981 r. Ogłosiło Międzynarodowy Rok Osób Niepełnosprawnych, a następnie w 1983 r. Dekadę Osób Niepełnosprawnych. Wezwano do zmiany podejścia do problemów osób niepełnosprawnych, aby chronić ich prawa człowieka do normalnego życia. 14 grudnia 1992 r. Na Zgromadzeniu Narodowym podjęto następującą decyzję: z okazji Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych 3 grudnia każdego roku. W tym dniu we wszystkich państwach należących do tej największej organizacji należy organizować imprezy masowe. Powinny one zmierzać do maksymalnej poprawy życia tych ludzi, szybkiego rozwiązywania wszystkich naglących problemów i ich szybkiego włączenia w normalne życie naszego społeczeństwa.
To bardzo dobrze, że ta autorytatywna organizacja międzynarodowa nie ograniczyła się do przyjętych dokumentów i stale podnosi tę kwestię na swoich szczytach. Ważną rolę dla wielu osób odegrało przyjęcie rezolucji 48/96, w której wymieniono Standardowe zasady zapewniające równe szanse dla wszystkich osób niepełnosprawnych. Został przyjęty na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ 20 grudnia 1993 r. To bardzo źle, że w rzeczywistości artykuły tego regulaminu, lokalni urzędnicy powoli wdrażają. Gdyby tak się stało, nie byłoby tak strasznego naruszenia praw osób niepełnosprawnych, których ciągle widzimy w naszym życiu. Świętowanie dnia niepełnosprawnego przypomina nam, że wielu ludzi potrzebuje poważnej pomocy. Z powodu obojętności naszych stęchłych autorytetów zmuszeni są spędzić prawie całe swoje życie w czterech ścianach.
Na ulicach naszych miast zobaczysz o wiele mniej inwalidów niż kraje Zachodu. Nie dzieje się tak dlatego, że mamy mniej takich osób niż oni. Fakt ten wskazuje jedynie, że nie istnieją elementarne udogodnienia, które władze miejskie w cywilizowanym świecie mogłyby stworzyć dla niepełnosprawnych obywateli. Prasa wielokrotnie mówiła nam, że większość bram jest tak wąska, że standardowe wózki inwalidzkie nie przechodzą normalnie. Możesz policzyć schody na palcach, wyposażone w platformy do zejścia. Transport publiczny nie jest odpowiedni dla osób niepełnosprawnych. Same wózki są tak przestarzałe,
Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych obchodzony jest właśnie po to, aby nasze władze pamiętały o problemach tych ludzi i przynajmniej w jakiś sposób próbowały im pomóc. Potrzebują nie tylko elementarnego leczenia, ale także prostego zrozumienia. Społeczeństwo powinno stale monitorować pracę kierownictwa regionalnego i miejskiego, w miarę możliwości pomagając w realizacji wszystkich artykułów Standardowych Reguł przyjętych przez ONZ jeszcze dwadzieścia lat temu. Wystarczy zrobić to nie tylko w tym konkretnym dniu, ale przez cały rok, tylko wtedy możesz osiągnąć realne wyniki w tej sprawie.