Możliwe, że korupcja była nie tylko w społeczeństwie prehistorycznym, kiedy ludzie jedli wyłącznie owoce z drzew i mamuta. Mieli dość tych darów natury i nie było potrzeby, aby dawać plemiennym wodzom lub kapłanom łapówki, by zająć bardziej hojną część pola od sąsiada. Ale gdy tylko pojawił się pierwszy urzędnik, a ta osoba poczuła smak mocy, natychmiastowa korupcja stała się nieunikniona. Już Starożytny Egipt i Mezopotamia znały to druzgocące zjawisko. W naszym rozwiniętym społeczeństwie jest jeszcze więcej pokus nieczystych, a nie urzędników, którzy nie gardzą żądaniem łapówek za swoje usługi.
Historia walki z korupcją
Walczyć z tym złem próbowali przez długi czas. Stare listy mówią nam o prawach, które królowie i cesarze przyjęli przeciwko swoim chciwym poddanym. Wyrok Iwana Groźnego, podpisany przez cara w 1561 r., Mówi, że karze śmierci grozi urzędnik sądowy za przyjmowanie łapówek. Istnieją przykłady powszechnego oporu przeciwko arbitralności urzędników państwowych. Moskale w 1648 r. Zorganizowali takie pogromy, że spalono nawet część stolicy. Car Aleksiej Michajłowicz został zmuszony do wywiezienia do tłumu dwóch jego ministrów - szefów rozkazów Zemskiego i Puszkarskiego. Rok później, w kodeksie katedralnym z 1649 roku, została ustanowiona odpowiedzialność karna za przekupstwo.
Problematyka walki z korupcją była także problematyczna dla Piotra I. Podczas jego rządów defraudacja osiągała niepokojące rozmiary. Po jego śmierci książę Mieńszikow mógł wycofać kilka milionów rubli ze złota i klejnotów z zagranicznych banków. Nie mniej dla niego kosztem państwa, inni urzędnicy zostali wzbogaceni. Wprowadzono surowe prawa, zaostrzono środki antykorupcyjne, okresowo karano wysokich dostojników, ale żaden z książąt nie był w stanie całkowicie wyeliminować tego szkodliwego zjawiska.
Korupcja partyjna pojawiła się po raz pierwszy w Europie Zachodniej. Wielkie korporacje i firmy lobbujące swoje prywatne interesy oddawały hołd nie konkretnej konkretnej polityce, lecz bezpośrednio kasa fiskalna partii. W krajach Trzeciego Świata reżimy rządzące doprowadziły ich państwa do tego punktu, że niemożliwe jest rozwiązanie czegokolwiek bez oferty monetarnej. Na przykład w Indonezji prezydent Suharto jasno nakreślił łapówkę za zagraniczne korporacje, które musiał zapłacić rodzinie, aby uzyskać pozwolenie na pracę tutaj.
Międzynarodowa walka z korupcją
Wojna z tym złem jest utrudniona przez pewne różnice w systemach prawnych różnych mocarstw. W niektórych krajach tylko łapówkarze są karani, aw innych tylko łapówki. Podaż pieniądza nie jest dla nich przestępstwem. W USA oficjalna promocja może uzyskać tylko od jego rządu, a za naruszenie tej zasady, nawet dwa lata więzienia. Ogólnie rzecz biorąc, łapówki w tym kraju są objęte karami pozbawienia wolności do 20 lat. Dlatego też poziom korupcji jest znacznie niższy niż w innych krajach. W 1989 r. Kraje należące do Grupy Siedmiu stworzyły Międzynarodową Grupę ds. Prania Pieniędzy, która rozwinęła i pomogła wprowadzić szereg środków przeciwko walce z tym złem. W 2005 r. Weszła w życie Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji. Stopniowo społeczność światowa stara się wprowadzić do wspólnych standardów prawodawstwo karne wszystkich krajów rozwiniętych. Między państwami istnieje wymiana informacji, ekstradycja osób, które popełniły przestępstwo korupcyjne. Nie mniej ważne są społeczne środki walki z korupcją, które są stopniowo wprowadzane we wszystkich krajach, aby zapobiegać przestępczości.
Dzień walki z korupcją
Pierwszy dzień Międzynarodowego Dnia przeciwko Korupcji rozpoczął się 9 grudnia 2003 roku. Tego dnia na najwyższym poziomie w meksykańskim mieście Merida odbyła się duża konferencja. Konwencja ONZ przeciwko korupcji została otwarta do podpisu. Wszystkie państwa, które podpisały ten dokument, miały kryminalizować przekupstwo, pranie pieniędzy, kradzież środków publicznych. Wszystkie środki powinny zostać skonfiskowane przestępcom i powrócone do kraju, w którym dokonano ich kradzieży. Konferencje, demonstracje, spotkania powinny się odbyć w Międzynarodowy Dzień Przeciw Korupcji. Wszyscy, którzy uważają to zjawisko za zbrodnię, muszą dzielić się swoim doświadczeniem, jednoczyć swoje wysiłki i wspólnie walczyć ze złem.