Po kilkukrotnym wzroście blokują dostęp powietrza i dziecko jest zmuszone do oddychania przez usta, co ma liczne negatywne konsekwencje. Jeszcze jakieś dziesięć lat temu, aby pozbyć się problemu, przeprowadzono operacje chirurgiczne, które wywoływały przerażenie u młodych pacjentów i ich rodziców. Ale to nie gwarantowało, że adenoidy nie będą już więcej przeszkadzać dziecku, ponieważ czasami będą się rozszerzać, jeśli nie zostaną całkowicie usunięte.
Ale dzisiaj większość klinik zajmuje się laserowym migdałkiem u dzieci. Ta wiązka światła zastępuje interwencję chirurgiczną i jest metodą bezkrwistą. Niewątpliwą zaletą tej manipulacji jest jej bezbolesność, w przeciwieństwie do pełnoprawnej interwencji chirurgicznej.
Stosuje się różne urządzenia o różnych zasadach oddziaływania na tkanki. Taka operacja jest przewidziana dla dzieci od najmłodszych lat, chociaż można zastosować znieczulenie ogólne w celu zapewnienia unieruchomienia pacjenta w trakcie jego trwania.
Kauteryzacja migdałków za pomocą lasera
Leczenie laserowe jest wskazane w migdałkach o 2-3 stopniach. W początkowej fazie choroby należy zastosować metodę parowania - tj. Za pomocą strumienia gorącej pary kauteryzuje się małe migdałki. To urządzenie nazywa się laserem na dwutlenek węgla.
W celu usunięcia dużych migdałów, które zakłócają normalne oddychanie i nie nadają się do leczenia zachowawczego, stosowana jest taka operacja na migdałkach za pomocą lasera jako koagulacji. Ze względu na kierunkowe działanie wiązki, obszar objęty stanem zapalnym jest zapalany i nie ma wpływu na całą powierzchnię.
W szczególnie trudnych przypadkach, gdy migdałki gardłowe całkowicie zablokowały kanały nosowe, lekarz może na przemian zaproponować dwa rodzaje usuwania. Po pierwsze, chirurgicznie, w znieczuleniu ogólnym, usuń tkankę gruczołową, a następnie resztki są kauteryzowane za pomocą lasera - powodują koagulację.
Czasami, gdy choroba zaczyna się, nie ma jednego, ale kilka zabiegów laserowych są przepisywane dla dzieci migdałków. Ogólnie rzecz biorąc, operacja jest dobrze tolerowana, ale głównym problemem jest przekonanie dziecka, aby siedziało bez ruchu przez dziesięć minut.