Praktykowany w medycynie od ponad wieku, odpowiedź diagnostyczna Wassermana jest jednym z szeroko znanych badań. Opracowana przez niemieckiego lekarza Augusta von Wassermana w celu ułatwienia diagnozy początkowych i nieaktywnych form kiły, ta reakcja immunologiczna natychmiast weszła w zakres działań terapeutycznych i okazała się użyteczna.
Co spowodowało tak jednoznacznie pozytywną ocenę użycia próbki krwi pacjenta do rozpoznania kiły ?
- Okazało się, że lekarze mogą potwierdzić rozpoznanie kiły za pomocą prostego testu krwi na RW (reakcja Wassermana).
- Wyniki leczenia i jego skuteczność można kontrolować za pomocą określonego wskaźnika.
- Według pozytywnej reakcji Wassermana możliwe było ustalenie nie tylko samego faktu infekcji, ale także mniej więcej czasu zarażenia.
Badanie krwi na reakcję Wassermana
Z czasem ujawniono wiele niedociągnięć popularnego badania krwi. Jeśli negatywna reakcja Wassermana była zwykle wystarczająco wiarygodna, to pozytywny wynik mógł często być spowodowany innymi przyczynami. Jednocześnie liczba możliwych przyczyn błędnego wyniku dodatniego stale rosła wraz z upływem czasu.
Pozytywną reakcję odnotowano w niektórych chorobach (malaria, gruźlica, układowy toczeń rumieniowaty , leptospiroza, trąd, choroby krwi). A nawet po szczepieniu lub ostrej infekcji wirusowej.
W ZSRR, od drugiej połowy lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia, klasyczna reakcja Wassermana była zawsze powielana przez dodanie dwóch bardziej obligatoryjnych badań - reakcji Kahna i reakcji cytocholowej.
Obecnie klasyczna reakcja Wassermana nie jest stosowana. Ale, zgodnie z ustalonym nawykiem, lekarze często nazywają tak każdą reakcję diagnostycznego badania krwi na kiłę.