Odwieczna kwestia wychowywania dzieci jest znana każdemu rodzicowi. Posiadanie dzieci to szczęście, ale nie oznacza to, że dziecko nieustannie przynosi tylko radość i uczucie. Od czasu do czasu mamy i tatusiowie spotykają się ze złymi uczynkami ich potomstwa, z ich chamstwem i nieposłuszeństwem. W tym przypadku rodzice zwykle uciekają się do kary dziecka w celu uniknięcia ponownego zajścia. Ale w takim przypadku ważne jest, aby nie przekroczyć kija i całkowicie nieakceptowalnej przemocy fizycznej i psychicznej.
Jak prawidłowo ukarać dziecko, aby go nie skrzywdzić, a jednocześnie móc przekazać mu, jaka jest jego wina? Aby rozwiązać ten problem, musisz podejść zimną głową.
Czy można ukarać dziecko?
Czy w ogóle muszę karać dziecko? Teraz coraz więcej rodziców akceptuje pozycję nieinterwencji jako kary w wychowaniu dziecka, unika konfliktów z nim i moralizowania. Oczywiście takie matki i tatusiowie dążą do najjaśniejszych celów - zapewnienia dziecku szczęśliwego dzieciństwa, a nie stawania się "złymi" rodzicami w oczach dzieci. Takie podejście jest jednak obarczone błędnym kształtowaniem światopoglądu dziecka z powodu braku zrozumienia granic tego, co jest dopuszczalne w świecie i społeczeństwie.
Druga skrajność w rozwiązaniu pytania "Czy dziecko jest karane za niewłaściwe zachowanie?" Manifestuje się w ciągłym monitorowaniu działań dziecka i jego drgania. Niektórym rodzicom nie warto ukarać dziecka pasem, dać klapsa na głowę i zapukać w dłonie. Według wymiaru sprawiedliwości wobec nieletnich krzywdzenie fizyczne i psychiczne dziecka jest przejawem okrucieństwa i narusza jego prawa, które podlega karze. Niemniej jednak, w edukacji dziecka, kara jest konieczna, ale w granicach dopuszczalnych i w przypadku.
Po co karać dziecko?
Kara jest niezbędna w przypadku naruszenia uprzednio zakazanych z zakazem dzieci, które jest w stanie śledzić. Oznacza to, że siedmioletni chłopiec lub dziewczynka, który już rozumie wartość własności osobistej, musi zostać ukarany za kradzież, co jest absolutnie nie do przyjęcia dla 2-4-letnich dzieci, które nie do końca zrozumiały, dlaczego nie można przyjmować cudzego. Za 3-4 lata dziecko może już kontrolować swoją mowę, więc może zostać ukarany za grubiaństwo werbalne.
Sposoby karania dziecka
Wśród sposobów na karanie dziecka są:
- ignorowanie dziecka;
- pozbawienie rozrywki (kreskówki, spacery, gry itp.);
- ścisła rozmowa z wyjaśnieniem;
- pozbawienie potrzeb fizjologicznych (np. jedzenie);
- fizyczny wpływ (uderzenie, uderzenie, itp.);
- czasowa izolacja dziecka od społeczeństwa (umieszczona w rogu, w pokoju itp.)
Najbardziej skuteczna i uwzględniająca prawa dziecka jest metoda ścisłej rozmowy i pozbawienia rozrywki. Nie możesz karać dzieci, upokarzając je i raniąc je.
Jak prawidłowo ukarać dziecko?
Zazwyczaj, gdy rodzice karzeją dzieci, zależy to bezpośrednio od zastosowanej metody i stylu wychowania w dzieciństwie. Jeśli rodzina została podjęta razem w celu rozwiązania problemów, spokojnie omówienia trudności i błędów, najprawdopodobniej dzieci, które wychowały się w takiej atmosferze, zastosują tę metodę podczas wychowywania własnych dzieci. I odwrotnie, w rodzinie, w której uważa się za normalne, jeśli ojciec wybił pas dla "trojki", dzieci, stając się dorosłymi, pójdą za tym przykładem.
Jest kilka zasad, których należy przestrzegać, aby kara nie poszła na marne, ale tymczasem nie powoduje ona urazu dziecka:
- Skarcenie dziecka i karanie tylko powraca do spokoju ducha. Człowiek w wściekłości i wściekłości ryzykuje za dużo gadania i boli.
- Ważne jest, aby oboje rodzice stosowali jedną strategię w swoim wychowaniu. Niedopuszczalne jest, że ktoś karze za to, co zachęca drugi. Jest to obarczone rozwojem intrapersonalnego konfliktu w dziecku.
- Aby ukarać dziecko i dowiedzieć się z nim, relacja powinna być prywatna, aw żadnym przypadku nie być z zewnątrz. Ten warunek pozwoli uniknąć obrażania uczuć dziecka.
- Każda kara i pozbawienie czegokolwiek w celach edukacyjnych powinny być tymczasowe, po czym zaleca się zorganizowanie pojednania w celu zakończenia konfliktu.