Każda osoba jest wyjątkowa, a przede wszystkim wyróżnia ją jego wewnętrzny świat, cechy charakteru, które przejawiają się w jego stosunku do innych, do obowiązków publicznych, do pracy. W tym drugim związku ujawniają się uporczywość, pracowitość, bierność, lenistwo itp. Pewne cechy charakteru mogą być wypracowane przez samego siebie. O tym i innym, będziemy mówić bardziej szczegółowo.
Formacja i manifestacja charakteru
Charakter jest zbiorem cech osobistych i składa się z następujących źródeł:
- podstawa genetyczna (geny są w stanie określić skłonność każdej osoby do określonego działania);
- wpływ obecnych okoliczności na samą osobę;
- świadomy wybór pewnych osobistych właściwości.
Warto zauważyć, że od dzieciństwa zaczęły rozwijać się cechy osobiste. To znowu ma wpływ powyższych źródeł. Z biegiem lat, poprawy, osoba może rozwijać niezbędne cechy wewnętrzne. Tak więc celowość kształtuje się poprzez silną motywację, siłę woli i ciężką pracę.
Jak wiadomo, osobowość człowieka przejawia się w różnych związkach, ale są charakterystyczne:
- Postawa osoby wobec innych ludzi (przejawia się to w komunikatywności lub izolacji, chamstwie lub taktach, szczerości lub obłudzie, oszustwie). Taką postawę kształtuje również świadomość osobista.
- W stosunku do siebie ujawniają się takie cechy charakteru jak samokrytycyzm, skromność, pewność siebie i narcyzm.
- W odniesieniu do własności, opieki i zaniedbania jest odczuwana, hojność jest chciwość, oszczędność-oszczędności.
- W odniesieniu do przypadku: pracowitość - lenistwo, nieuczciwość - odpowiedzialność.
Decydującą rolę w kształtowaniu i rozwoju cech charakteru odgrywa stosunek do innych ludzi, społeczeństwa jako całości. Natura każdej osoby nie może być zrozumiana, ujawniona, bez znajomości jego zachowań wewnątrz kolektywu.
Zapełnione cechy charakteru
Nie są wrodzone, dlatego każdy ma prawo sam je kształcić. Słynny naukowiec I. Pawłow podkreślił, że człowiek jest jedynym żywym systemem zdolnym do samodoskonalenia. Osoby o słabej woli dzięki starannie przemyślanej pracy są zdolne do aktywności. Aby w dorosłym życiu człowiek nie miał trudności z przejawem cech silnej woli w sytuacjach konfliktowych, powinien on rozwijać się od najmłodszych lat, szkoląc wolę i rozwijając takie cechy wolicjonalne charakteru jak:
- aktywność;
- samokontrola, wytrzymałość (umiejętność przejęcia kontroli nad własnym zachowaniem w trudnych warunkach życiowych, powstrzymanie się od zbędnych wybuchów emocjonalnych, nadmierna impulsywność w czynach);
- zdecydowania (zdolność do podejmowania decyzji w odpowiednim czasie, zdolność, w takim przypadku, do zaprzestania określonego działania, jeśli traci ono swoją użyteczność);
- odwaga, odwaga, które są przeciwieństwem tchórzostwa.
Silne cechy charakteru
Osoby o silnym charakterze zawsze wyróżniają się na tle większości, a często ich osobowość jest wzorem dla innych. Różnią się tym, że ich natura jest obecna:
- wytrwałość, która pomaga bronić pozycji życiowej, punktu widzenia;
- celowość, dzięki której osobowość osiąga to, co pożądane, co niewątpliwie dodaje pewności do własnej siły;
- wytrwałość, ponieważ dzięki ciężkiej pracy każda osoba jest w stanie kultywować te lub inne cechy charakteru.
Słabe cechy charakteru
Obejmują one wszystkie te cechy, które nie pomogą osobie osiągnąć pożądanego, pomóc znaleźć wyjście z trudnej sytuacji życiowej, nie pomogą w samorealizacji:
- słaba wola;
- lekkomyślność;
- nieprzewidywalność;
- niepewność.