Zespół DIC

Zespół DIC - zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - naruszenie hemostazy, charakteryzujące się zmianami krzepliwości krwi. Powstałe mikro-skupiska i agregaty krwinek są przyczyną wadliwego mikrokrążenia i zmian dystroficznych w narządach, prowadząc do rozwoju hipokonagulacji, małopłytkowości i krwawienia.

Przyczyny rozwoju zespołu DIC

Zespół DIC nie jest odrębną chorobą i rozwija się na tle następujących stanów patologicznych:

• procesy septyczne podczas porodu, aborcji medycznej i długotrwałego cewnikowania dużych naczyń;
• uraz naczyń krwionośnych, ścian naczyń krwionośnych i miąższu narządów wewnętrznych podczas interwencji chirurgicznej lub protez naczyniowych;
• patologie w położnictwie i ginekologii, dostarczanie operacyjne;
• warunki wstrząsów, wynikające z urazów, zaburzeń kardiogennych, krwotocznych i innych;
• rakowe choroby krwi (szpiczak, erytremia);
• Złośliwe formacje w tkance płuc, prostacie i trzustce;
• choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty, zapalenie kłębuszków nerkowych , krwotoczne zapalenie naczyń);
• hemoliza z oparzeniami;
• toksyczne uszkodzenia, gdy jad węża dostanie się do krwiobiegu;
• długotrwałe stosowanie leków, które zwiększają krzepliwość krwi i powodują tworzenie płytek krwi.

Objawy zespołu DIC

Klinika zespołu DIC jest związana z chorobą, która spowodowała ten stan.

Ostry zespół DIC objawia się jako stan szoku spowodowany naruszeniem wszystkich połączeń hemostazy.

W przypadku przewlekłego zespołu DVS obserwuje się stopniowy wzrost objawów klinicznych z objawami:

• hipowolemia (zmniejszenie objętości krwi w naczyniach krwionośnych);
• dystroficzne uszkodzenie narządów;
• zakłócenia procesów metabolicznych.

Podczas zespołu DIC etapy to:

1. W pierwszym etapie dochodzi do hiperakumulacji i hiperagregacji płytek krwi.
2. W drugiej fazie dochodzi do zmian w krzepnięciu krwi (hiperkoagulacja lub hipokogulacja).
3. W trzecim etapie krew w ogóle przestaje się zawalać.
4. W czwartej fazie parametry hemostatyczne normalizują się lub występują komplikacje prowadzące do zgonu.
5. Czwarty etap jest uważany za permisywny.

Rozpoznanie zespołu ICE

Najczęściej diagnoza ustalana jest przy pierwszym objawie zespołu DIC. Jednak w wielu chorobach (na przykład w białaczce, toczniu rumieniowatym) diagnoza jest trudna. W takich przypadkach przeprowadza się diagnostykę laboratoryjną zespołu DIC, która obejmuje:

• wykrywanie szybkości krzepnięcia krwi ;
• analiza skrzepu krwi i czas protrombinowy;
• wykrywanie naruszeń w tromboelastogramie;
• testy paracoagulacji.

Leczenie i zapobieganie zespołowi DIC

Leczenie zespołu DIC z reguły odbywa się na oddziale intensywnej terapii i ma na celu wyeliminowanie powstałych skrzepów krwi, zapobieganie powstawaniu nowych zakrzepów krwi, a także przywracanie krążenia krwi i regulację hemostazy. Dodatkowo, intensywna terapia jest przeprowadzana w celu usunięcia pacjenta ze stanu szoku, terapia antybakteryjna lub inna terapia etiotropowa pozwala przeciwstawić się zakaźnemu organizmowi. Pacjentom można zalecić leczenie przeciwzakrzepowe, dezagregacyjne, fibrynolityczne i substytucyjne.

W przypadku przewlekłego zespołu ICE, na przykład u pacjentów z niewydolnością nerek, skuteczna jest metoda plazmaforezy. Polega ona na tym, że pacjent przyjmuje 600 ml osocza, które zastępowane jest preparatami świeżo mrożonego osocza. Metoda ma na celu usunięcie z ciała części białek i kompleksów immunologicznych, a także aktywowanych czynników krzepnięcia.

Zapobieganie zespołowi DIC ma na celu przede wszystkim wyeliminowanie przyczyn, które przyczyniają się do jego rozwoju. Wśród środków zapobiegawczych:

• interwencja chirurgiczna, przeprowadzona metodą najmniej traumatyczną;
• leczenie nowotworów o wysokiej jakości;
• zapobieganie ukąszeniom węży i ​​ciężkiemu zatruciu;
• Włączenie antykoagulantów w terapii chorób zakaźnych itp.