Guz Wilmsa (nephroblastoma) jest nowotworem złośliwym, który występuje najczęściej u dzieci w wieku od 2 do 15 lat. Ponad 80% przypadków chorób onkologicznych u dzieci występuje w nerczaku zarodkowym. Najczęściej jednostronne uszkodzenia guza nerki. Uważa się, że jego rozwój jest spowodowany naruszeniem tworzenia się nerek w okresie embrionalnym.
Guz Wilmsa u dzieci: klasyfikacja
W sumie występuje 5 etapów choroby:
- Guz występuje tylko w jednej z nerek. Z reguły dziecko nie odczuwa dyskomfortu i nie narzeka.
- Guz poza nerką, bez przerzutów.
- Guz wyrasta z kapsuły i pobliskich narządów. Problem dotyczy węzłów chłonnych.
- Istnieją przerzuty (wątroba, płuca, kości).
- Obustronne zajęcie nerki przez nowotwór.
Guz Wilmsa: objawy
W zależności od wieku dziecka i stopnia zaawansowania choroby rozróżnia się następujące objawy:
- ogólne osłabienie;
- uczucie niedyspozycji;
- zmniejszony apetyt;
- utrata masy ciała;
- podwyższona temperatura ciała;
- bladość skóry;
- niewielki wzrost ciśnienia krwi;
- w badaniach krwi obserwuje się wzrost ESR i zmniejszenie żelaza;
- macrogematuria (krew w moczu);
- w niektórych przypadkach występuje niedrożność jelit spowodowana uciskiem guza jelitowego.
Ponadto, w obecności guza Wilmsa, zachowanie dziecka może się zmienić.
W późnym stadium choroby możliwe jest ręczne badanie nowotworu w jamie brzusznej. Dziecko może skarżyć się na ból wynikający ze ściśnięcia sąsiadujących narządów (wątroba, przestrzeń zaotrzewnowa, przepona).
Przerzuty przeważnie rozprzestrzeniają się do płuc, wątroby, przeciwnej nerki, mózgu. Przy obfitości przerzutów, chore dziecko zaczyna szybko tracić na wadze i sile. Śmiertelne skutki mogą wystąpić w wyniku niewydolności płuc i ciężkiego wyczerpania organizmu.
Guzowi Wilmsa mogą również towarzyszyć inne poważne choroby genetyczne: anomalie w rozwoju układu mięśniowo-szkieletowego, spodziectwa, wnętrostwo, ektopia, podwojenie nerki, hemihipertrofia.
Nerczak nefroblast u dzieci: leczenie
Przy najmniejszym podejrzeniu nowotworu w jamie brzusznej lekarz przepisuje zestaw procedur diagnostycznych:
- uzi wszystkich narządów i układów;
- urografia wydalnicza;
- radiografia;
- tomografia komputerowa;
- arteriografia nerkowa;
- skanowanie radioizotopowe w celu określenia przerzutów w ciele dziecka.
Nowotwór jest leczony operacyjnie, a następnie radioterapia i intensywne leczenie. Radioterapię można stosować w okresie przed- i pooperacyjnym. Najskuteczniejsze zastosowanie kilku rodzajów leków chemicznych (winblastyna, doksirubicyna, winkrystyna). Z reguły radioterapia nie jest stosowana w leczeniu dzieci poniżej drugiego roku życia.
W przypadku nawrotów wykonuje się agresywną chemioterapię, leczenie chirurgiczne i radioterapię. Ryzyko nawrotu
Jeśli guz nie może być obsługiwany, stosuje się kurs chemioterapii, a następnie audyt nerkowy (usunięcie).
W zależności od stadium choroby rokowanie jest inne: najwyższy procent odzysku (90%) odnotowano na pierwszym etapie, czwarty - do 20%.
Na wynik leczenia wpływa również wiek dziecka, gdy wykryto guz. Z reguły dzieci przeżywają do jednego roku w 80% przypadków, a po roku - nie więcej niż połowa dzieci.