Skład ludzkiej krwi można scharakteryzować następująco: osocze (część płynna), leukocyty (białe ciała odpowiedzialne za odporność), czerwone krwinki (czerwone ciała przenoszące tlen przez ciało), płytki krwi, dzięki czemu krew jest zwijana w ranę.
Dzisiaj porozmawiamy o czerwonych ciałkach krwi. Obejmują one hemoglobinę, która "transportuje" tlen do wszystkich tkanek i narządów. Jeśli poziom erytrocytów lub stężenie hemoglobiny we krwi spada, mówią o niedokrwistości lub niedokrwistości. Przy łagodnych postaciach tego stanu przepisuje się specjalną dietę i substancje zawierające żelazo lub witaminę. Przy krytycznie niskiej hemoglobinie transfuzja krwi jest jedynym sposobem na uratowanie pacjenta.
Zgodność grup krwi do transfuzji
W medycynie transfuzję nazywa się transfuzją krwi. Krew dawcy (osoba zdrowa) i biorca (pacjent z anemią) musi pokrywać się zgodnie z dwoma głównymi kryteriami:
- grupa;
- Współczynnik Rh.
Kilka dekad temu uważano, że krew z pierwszej grupy z ujemnym czynnikiem Rh jest odpowiednia dla wszystkich innych osób, ale później odkryto zjawisko aglutynacji erytrocytów. Okazało się, że krew z tą samą grupą i czynnikiem Rh może być niezgodna z powodu tak zwanego konfliktu. antygeny. Jeśli wykonasz transfuzję krwi z niedokrwistością , czerwone krwinki będą się trzymać razem, a pacjent umrze. Aby temu zapobiec, przed transfuzją krwi przeprowadza się więcej niż jedną próbę.
Warto zauważyć, że krew jest już używana w czystej postaci, a w zależności od wskazań do transfuzji krwi, dokonuje się transfuzji jej składników i preparatów (osocza, białek itp.). W przypadku niedokrwistości, pokazana jest masa erytrocytów - będzie ona dalej nazywana krwią.
Próbki krwi
Tak więc nie ma uniwersalnej grupy krwi do transfuzji, dlatego:
- grupa krwi pacjenta z niedokrwistością jest dwukrotnie sprawdzana w szpitalu, a następnie porównywana z dawcą (na opakowaniu);
- grupa krwi dawcy jest ponownie sprawdzana w laboratorium, pobierając próbkę z opakowania;
- zgodność krwi pacjenta i dawcy jest sprawdzana w laboratorium.
Jeśli wszystko jest takie samo, przeprowadza się test biologiczny z transfuzją krwi. Pacjentowi z niedokrwistością wstrzyknięto 25 ml erytrocytarnej masy płucnej, odczekaj 3 minuty. Powtórz to samo jeszcze dwa razy z trzema minutami. Jeśli po 75 ml wstrzykniętej krwi dawcy pacjent czuje się normalnie, masa jest odpowiednia. Dalsza transfuzja przechodzi kroplówkę (40 - 60 kropli na minutę). Lekarz musi nadzorować ten proces. W opakowaniu z masą erytrocytów dawcy, po zakończeniu transfuzji krwi powinno pozostać około 15 ml. Dwa dni jest przechowywany w lodówce: jeśli po transfuzji krwi dojdzie do komplikacji, pomoże to ustalić przyczynę.