Choroba, która pogrubia ścianę lewej, a w rzadszych przypadkach w prawej komorze serca, nazywa się kardiomiopatią przerostową (HCMC). W tej chorobie zgrubienie w bardzo rzadkich przypadkach występuje symetrycznie, a zatem przegroda międzykomorowa często ulega uszkodzeniu.
Uważa się, że jest to choroba sportowców - z powodu zwiększonego wysiłku fizycznego pojawia się hipertrofia. Znamy już kilka przypadków, gdy sportowcy zmarli na boiskach sportowych z powodu kardiomiopatii przerostowej - węgierski piłkarz Miklos Feher i amerykański lekkoatleta Jesse Marunde.
W tej chorobie włókna mięśniowe w mięśniu sercowym mają chaotyczną lokalizację, która jest związana z mutacją genu.
Formy przerostowej kardiomiopatii
Dzisiaj lekarze identyfikują 3 formy kardiomiopatii przerostowej:
- Podstawowa niedrożność - gradient w spoczynku jest większy lub równy 30 mm Hg. Art.
- Niedrożna niedrożność - obserwowane są spontaniczne fluktuacje gradientu śródkomorowego.
- Utajona przeszkoda - gradient w spokojnym stanie mniej niż 30 mm Hg. Art.
Obrzękowa kardiomiopatia przerostowa odpowiada tym trzem formom choroby, podczas gdy prawdziwie nieprzepuszczalna postać charakteryzuje się gradientem zwężenia poniżej 30 mm Hg. Art. w spokojnym i prowokowanym stanie.
Objawy kardiomiopatii przerostowej
Objawy kardiomiopatii przerostowej mogą być nieobecne - około 30% pacjentów nie skarży się, w takim przypadku nagła śmierć może być jedyną manifestacją choroby. W specjalnej strefie ryzyka znajdują się młodzi pacjenci, którzy nie zauważają dolegliwości, z wyjątkiem zaburzeń rytmu serca.
Choroba ta charakteryzuje się tak zwanym syndromem małej emisji - w tym przypadku dochodzi do omdlenia, duszności i zawrotów głowy oraz ataków dusznicy bolesnej .
Ponadto w przypadku kardiomiopatii przerostowej mogą wystąpić objawy niewydolności lewej komory serca, które mogą przekształcić się w zastoinową niewydolność serca.
Niepowodzenia w rytmie serca mogą prowadzić do omdlenia . Często są to dodatkowe skurcze komorowe i paroksyzmy częstoskurczu komorowego.
W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów może występować infekcyjne zapalenie wsierdzia i choroba zakrzepowo-zatorowa.
Rozpoznanie kardiomiopatii przerostowej
W odróżnieniu od innych typów kardiomiopatii, hipertroficzna forma jest znacznie łatwiejsza do rozpoznania z powodu ustalonego kryterium: aby diagnoza została zatwierdzona, pogrubienie mięśnia sercowego powinno być większe lub równe 1,5 cm wraz z obecnością dysfunkcji lewej komory (upośledzenie relaksacji).
Podczas badania stwierdza się, że pacjent rozszerza granicę serca w lewo, a gdy jest zatkany, słychać szum (skurczową romboidalną).
Wśród dodatkowych metod studiowania tej patologii są:
- elektrokardiografia - wraz z nią wykrywają wzrost lewego przedsionka;
- Echokardiografia jest główną metodą, która pomaga znaleźć lokalizację hipertrofii;
- Monitorowanie EKG - określa zaburzenie rytmu;
- rezonans magnetyczny - stosowany jako metoda udoskonalania;
- diagnostyka genetyczna jest jedną z najważniejszych metod oceny prognozy choroby.
Leczenie kardiomiopatii przerostowej
Rozpoznanie i leczenie kardiomiopatii przerostowej są ściśle ze sobą powiązane, aby zapobiec zgonowi. Po ocenie prognozy przebiegu choroby, jeśli istnieje możliwość wystąpienia zgonu, wykonuje się kompleksowe leczenie. Jeśli nie ma zagrożenia śmiercią, a objawy nie
W przypadku leczenia bardzo ważne jest ograniczanie aktywności fizycznej, a także przyjmowanie leków o ujemnym efekcie jonotropowym. Ta kategoria obejmuje beta-blokery i antagonistów wapnia. Są one wybierane indywidualnie, a biorąc pod uwagę, że odbiór odbywa się przez długi czas (do przyjęcia przez całe życie), dziś lekarze próbują przepisać leki z minimalnymi skutkami ubocznymi. Dawniej używano anapriliny, a dziś istnieje wiele analogów nowego pokolenia.
Również leki przeciwarytmiczne i antybiotyki są stosowane w leczeniu w przypadku zakaźnego składnika patologii.