Choroba posurowicza jest stanem organizmu, który jest jedną z form reakcji alergicznej. Rozwija się u niektórych osób po wprowadzeniu do organizmu pozajelitowo (wstrzyknięcie) określonego rodzaju leków - surowicy odpornościowej pochodzenia zwierzęcego - w celach terapeutycznych lub profilaktycznych.
Przyczyny choroby posurowiczej
Często w przypadku wprowadzenia surowic heterologicznych rozwija się choroba posurowicza. Są to preparaty biologiczne otrzymane z krwi zwierząt immunizowanych jakimś antygenem i zawierające wytworzone odpowiednie przeciwciała odpowiadające tym antygenom. Podobne leki stosuje się przeciwko niebezpiecznym chorobom zakaźnym i toksycznym: tężcowi, zatruciu jadem kiełbasianym, błonicy, gangrenii, zapaleniu mózgu, leptospirozie, wąglikowi itp. Stosuje się również preparaty w surowicy przeciwko ukąszeniom węży jadowitych.
Rzadziej reakcje wywołują transfuzje krwi lub osocza, ekstrakty insuliny i wątroby, antybiotyki (penicylina, streptomycyna, sulfanilamidy, cefalosporyny itp.), A nawet ukąszenia owadów (głównie Hymenoptera). Ryzyko rozwoju patologii wzrasta, jeśli pojawiły się wcześniejsze reakcje na wprowadzanie leków w surowicy i jeśli występuje zwiększona wrażliwość na białka nabłonka zwierząt. Przy dożylnym rozwoju choroby posurowiczej obserwuje się częściej niż po podaniu domięśniowym.
Choroba posurowicza jest mechanizmem rozwoju
Ponieważ choroba surowicy jest reakcją alergiczną, w jej rozwój zaangażowane są mechanizmy odpornościowe. Po wprowadzeniu leków z obcym białkiem wytwarzane są przeciwciała, które uczestniczą w tworzeniu kompleksów immunologicznych. Przy długotrwałym krążeniu w organizmie kompleksy te osadzają się na ściankach naczyń włosowatych różnych tkanek (węzłów chłonnych, skóry, nerek, serca itp.), Powodując wytwarzanie i napływ elementów ochronnych - leukocytów, histaminy, serotoniny itp. W rezultacie zwiększa się przepuszczalność naczyń, tkanki.
Choroba posurowicza - objawy
Przez czas trwania przepływu, ostra choroba posurowicza, podostre i przedłużone. Jeśli surowica zostanie wprowadzona po raz pierwszy, patologia rozwija się mniej więcej w siódmym dniu, ale czasami okres inkubacji przedłuża się do 12-20 dni. W przypadkach wielokrotnego stosowania preparatu białkowego, faza ukryta choroby jest zmniejszana do 1-6 dni. Choroba może występować w postaciach łagodnych, umiarkowanych i ciężkich.
Charakterystyczne objawy patologii to:
- zaczerwienienie skóry;
- wysypka skórna, pojawiająca się najpierw w miejscu wstrzyknięcia i rozprzestrzeniająca się po całym ciele (podobna do pojawienia się pokrzywki , rzadziej szkarlatyna, rumieniowa);
- świąd skóry o różnej intensywności, często odpowiadający ciężkości choroby;
- gorączka, gorączka;
- słabość;
- ból głowy;
- powiększone węzły chłonne;
- ból mięśni;
- przerywany ból w stawach;
- ból w jamie brzusznej i nerkach;
- upośledzone trawienie;
- obrzęk (zwłaszcza w miejscu wstrzyknięcia, na powiekach, wargach, kończynach);
- kołatanie serca;
- duszność;
- obniżenie ciśnienia krwi;
- drgawki .
Choroba serum - diagnoza
Aby ustalić dokładną diagnozę "choroby surowicy", należy przeprowadzić diagnostykę różnicową, zbierając anamnezę (poprzedzającą rozwój patologii), badania laboratoryjne i histologiczne, które dają wiarygodne wyniki. Według objawów choroba może przypominać guzkowe zapalenie tętnic, ostrą gorączkę reumatyczną, odrę, szkarlatynę i inne choroby zakaźne, z których należy odróżnić chorobę posurowiczą. Czasami wykonywane są badania ultrasonograficzne i radiologiczne.
Uwzględniane są następujące dane badawcze, które wspierają diagnozę:
- zmniejszenie lub zwiększenie liczby leukocytów;
- eozynofilia ;
- wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów;
- wzrost zawartości krioglobulin we krwi;
- obecność białka i erytrocytów w moczu;
- obecność komórek plazmatycznych w rozmazie krwi;
- stany zapalne naczyń, wykrywalne za pomocą biopsji skóry itp.
Choroba serum - leczenie
Potwierdzenie rozpoznania "choroby posurowiczej" oznacza, że objawy i leczenie są ze sobą nierozerwalnie związane: w zależności od postaci objawów i nasilenia procesów zalecany jest schemat leczenia. Pacjentów z łagodną chorobą, bez powikłań, można leczyć ambulatoryjnie. Hospitalizacja jest konieczna w ciężkich przypadkach, w obecności zmiany w sercu i układzie nerwowym, w obecności poważnych towarzyszących patologii, niejasnej diagnozy, dzieciństwa i starości.
Choroba posurowicza jest nagłym przypadkiem
W przypadku wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego, choroba posurowicza podlega natychmiastowemu leczeniu, ponieważ powstaje zagrożenie dla życia. W tym przypadku obraz kliniczny charakteryzuje się gwałtownym, bardzo ostrym przebiegiem: występuje ostra słabość, trudności w oddychaniu, silny spadek ciśnienia krwi, utrata przytomności. Konieczne jest pilne wezwanie karetki pogotowia lub dostarczenie pacjenta do najbliższej placówki medycznej, gdzie zostanie wstrzyknięta adrenalina. Przed przybyciem lekarzy wymagane jest:
- Połóż pacjenta na płaskiej powierzchni, podnosząc nogi i odwracając głowę na bok.
- Zapewnij świeże powietrze.
- Nałóż opaskę uciskową nad miejsce wstrzyknięcia i nałóż w tym miejscu na zimno.
- W przypadku braku oddechu i pulsu, należy przeprowadzić pośredni masaż serca, sztuczne oddychanie.
Choroba w surowicy - zalecenia kliniczne
W łagodnych przypadkach choroba serum przechodzi sama przez kilka dni, nawet bez leczenia. Aby złagodzić stan i szybki powrót do zdrowia, przepisane są następujące grupy leków:
- przeciwświądowe leki lokalne (np. na bazie mentolu);
- leki przeciwhistaminowe (Suprastin, Tavegil, Dimedrol);
- preparaty wapnia;
- leki wzmacniające ściany naczyń krwionośnych (askorutin).
W cięższych przypadkach, oprócz powyższych, leki na chorobę w surowicy do leczenia obejmują:
- kortykosteroidy (prednizolon, hydrokortyzon
- niesteroidowe leki przeciwzapalne (Ketoprofen, Ibuprofen, Analgin);
- diuretyki (Lasix, Furosemide) itp.
Choroba posurowicza - powikłania
Syndrom choroby posurowiczej, oprócz reakcji anafilaktycznej, może być komplikowany przez inne choroby, które często występują w przypadku długotrwałego braku terapii. Podajemy możliwe komplikacje:
- zapalenie nerwów;
- zapalenie mięśnia sercowego;
- zapalenie błony maziowej;
- rozproszone zaangażowanie tkanki łącznej;
- kłębuszkowe zapalenie nerek;
- zapalenie wątroby;
- martwica skóry i tkanki podskórnej w strefie wstrzyknięcia.
Choroba surowicy - zapobieganie
Głównymi środkami, zgodnie z którymi prowadzi się zapobieganie chorobom posurowiczym, są:
- stosowanie preparatów o wysokim stopniu oczyszczenia;
- wprowadzenie surowicy pochodzenia zwierzęcego zgodnie ze ścisłymi wskazaniami, jeśli to możliwe, zastąpienie ich ludzką gamma globuliną;
- przestrzeganie specjalnej troski przy wprowadzaniu serum do osób, które już doświadczyły reakcji alergicznych;
- przeprowadzanie testów skórnych przed wstrzyknięciami;
- wprowadzenie rozcieńczonej surowicy lub zastosowanie specjalnych schematów wstrzykiwania.