Tętno płodu jest ważnym wskaźnikiem nie tylko układu sercowo-naczyniowego, ale całego rozwijającego się małego człowieka. Brak tlenu i składników odżywczych w pierwszej kolejności znajduje odzwierciedlenie w zmianie częstości akcji serca płodu. Płodowe tętno w okresie ciąży trwającym 12 tygodni można ustalić wyłącznie za pomocą badania ultrasonograficznego, aw późniejszym terminie (po 24 tygodniach) do tego celu stosuje się stetoskop położniczy dla kobiet w ciąży i kardiotokografię.
Cechy rozwoju i funkcjonowania serca zarodka
Układ sercowo-naczyniowy powstaje w zarodku tak szybko, jak układ nerwowy, przed tworzeniem innych narządów i układów. Tak więc podział zygoty prowadzi do powstania szeregu komórek, które, podzielone na dwie warstwy, są skręcone w rurkę. Z wewnętrznej części powstaje występ, nazywany pierwotną pętlą serca. Co więcej, szybko wzrasta i znajduje się po prawej stronie, co jest przyrzeczeniem lewostronnej pozycji serca u tego dziecka w momencie urodzenia.
W 4 tygodniu ciąży w dolnej części uformowanej pętli pojawia się pierwszy skurcz - to początek skurczów małego serca. Aktywny rozwój serca i głównych naczyń występuje od 5 do 8 tygodni ciąży. Prawidłowy rozwój układu sercowo-naczyniowego jest bardzo ważny dla dalszej histo- i organogenezy.
Częstość akcji serca płodu w 12. tygodniu ciąży wynosi zwykle 130-160 uderzeń na minutę i pozostaje niezmieniona aż do porodu. Bradykardia mniejsza niż 110 uderzeń na minutę lub tachykardia powyżej 170 uderzeń na minutę jest sygnałem, że płód cierpi na brak tlenu lub skutki infekcji wewnątrzmacicznej .
Zatem, po rozważeniu cech rozwoju układu sercowo-naczyniowego płodu, możemy stwierdzić, że powodzenie tworzenia innych narządów i układów zależy bezpośrednio od jakości ukształtowanego serca i naczyń krwionośnych.