Wszyscy wiedzą, że jakakolwiek roślina jest unieruchomiona w glebie dzięki korzeniom. Ponadto ten ważny podziemny narząd zasila roślinę, dostarczając jej substancji mineralnych. Korzenie rośliny są trzech rodzajów. Głównym korzeniem jest root, który pojawia się najpierw w roślinie. Następnie na łodydze (i niektórych roślinach, nawet na liściach) pojawiają się dodatkowe korzenie. A później korzenie boczne rosną z dodatkowych i głównych korzeni. Razem wszystkie rodzaje korzeni stanowią system korzeniowy rośliny.
Rodzaje systemów korzeniowych w roślinach
Układy korzeniowe wszystkich roślin dzielą się na dwa główne typy: pręt i włóknisty. Jak określić, jaki rodzaj systemu korzeniowego ma konkretna roślina? Główną cechą roślin typu rdzeniowego systemu korzeniowego jest to, że mają one głównie główny korzeń. Ten typ systemu korzeniowego jest charakterystyczny dla dwuliściennych. Należą do nich na przykład dmuchawiec, słonecznik, fasola, wszystkie mają rdzeń systemu korzeniowego. Brzoza, buk, gruszka i wiele innych drzew owocowych ma system korzeniowy tego samego typu. Łatwo określić układ korzenia macierzystego u roślin wyhodowanych z nasion. Ponadto ten rodzaj systemu korzeniowego występuje w roślinach z zagęszczonym korzeniem, na przykład w pietruszce, marchwi, buraku i innych.
Są przedstawiciele flory, w której główny korzeń jest albo nieobecny, albo prawie niewidoczny wśród dodatkowych korzeni. W tym przypadku cała masa korzeni, a także dodatkowe i boczne korzenie, ma wygląd płatka lub wiązki. Ten rodzaj systemu korzeniowego nazywany jest owocowaniem, jest typowy dla roślin jednoliściennych. Żywymi przedstawicielami roślin o włóknistym systemie korzeniowym są kukurydza i żyto, pszenica i babka, czosnek i cebula, mieczyk i tulipan.
Posiadając naprawdę nieograniczony potencjał wzrostu, korzenie roślin w przyrodzie nie rosną jednak w nieskończoność. Zależy to od wielu czynników: niedostatecznego odżywiania roślin, obecności rozgałęzionych korzeni innych roślin w glebie itp. Jednak w sprzyjających warunkach w roślinie może powstać wiele długich korzeni. Przykładowo, przypadek ten jest znany, gdy w zimowym żyto, które było uprawiane w szklarni, długość wszystkich korzeni wynosiła 623 km, a ich całkowita powierzchnia była 130 razy większa niż powierzchnia wszystkich nadziemnych części rośliny.