Wrażenia z podróży do Nowej Zelandii będą kompletne tylko wtedy, gdy uwzględnisz na swojej trasie zwiedzanie parków narodowych. Na stosunkowo niewielkim obszarze Nowej Zelandii natura stworzyła wiele form ulgi; tutaj i oszałamiające górskie wulkaniczne krajobrazy z lodowcami i jeziorami i tropikalnymi lasami z rzecznymi dolinami i wodospadami. Rząd Nowej Zelandii jest zaangażowany od ponad wieku w zapewnienie warunków dla zachowania i zwiększenia liczby endemicznych przedstawicieli flory i fauny poprzez tworzenie obszarów chronionych w różnych regionach kraju.
Na terenie Nowej Zelandii znajduje się 14 parków narodowych. Poniżej przedstawiamy najciekawsze i najbardziej popularne.
Park Narodowy Tongariro
Najstarszy park w Nowej Zelandii i jeden z najstarszych na świecie. Obecnie powierzchnia Parku Narodowego Tongariro wynosi 796 kilometrów kwadratowych. Na jego terytorium rozciąga się łańcuch górski wygasłych wulkanów, ale istnieją trzy aktywne wulkany - Ruapehu, Ngaurupuoke i Tongariro. Na zboczach Ngauropohoe została sfilmowana słynna trylogia "Władca pierścieni", a wulkan "odegrał rolę" Orodruina - Skalnej Góry, w której wnętrzu wykuto legendarny pierścień Wszechmoc. W tym parku znajduje się jedna z najlepszych tras pieszych na świecie o długości 20 km, są miejsca na postoje i platformy widokowe, dzięki którym można podziwiać wspaniałe zdjęcia panoramiczne.
| | |
Park Narodowy Egmont
Mały park o powierzchni zaledwie 335 km kw. znajduje się na zachód od Wyspy Północnej . W centrum parku znajduje się wulkan Egmont, góra 2518 wysoka, która zaskakuje podobieństwem do góry Fuji w Japonii. Ta okoliczność decydowała o popularności parku z reżyserami przebojów: materiał filmowy z widokiem na Egmont można zobaczyć w filmie "Ostatni samuraj".
Uważa się, że wulkan śpi, choć 300 lat temu przeraziło to mieszkańców okolicznych osad. Wejście na wulkan jest możliwe przez wszystkich silnych fizycznie ludzi i trwa 5-6 godzin. Z atrakcji parku należy zwrócić uwagę na "Las goblinów", nagromadzenie zakrzywionych drzew pokrytych gęstym mchem i unikatowe wysokogórskie torfowisko pokryte warstwą mchów-torfowców
| | | |
Park Narodowy Te Urevera
Największy park na Wyspie Północnej ma powierzchnię 2127 kilometrów kwadratowych. W jego centrum, otoczonym ze wszystkich stron gęstymi lasami, znajduje się jezioro Wakikremoana - wyjątkowe miejsce na południowych szerokościach geograficznych, przypominające strome i kręte wybrzeże fiordów. Jezioro powstało z powodu ogromnego osuwiska, zachodzącego na rzekę o tej samej nazwie.
| | |
W parku znajdują się dwie trasy spacerowe: jedna z nich idzie wzdłuż jeziora i pozwala w pełni cieszyć się scenerią, a druga jest położona w lesie Phirinaki, żywym pomnikiem dziewiczych lasów Nowej Zelandii. Druga trasa jest uważana za najbardziej "dziki" szlak na całej Wyspie Północnej. Odwiedzający zobaczą ponad 650 gatunków roślin, rzek, lagun i wodospadów, specjalne strefy ekologiczne z interesującymi informacjami. Park jest atrakcyjny dla miłośników ekoturystyki - turystów pieszych, kajakarzy i rybaków.
Park Narodowy Abel Tasman
Najmniejszy park narodowy ma powierzchnię 225 kilometrów kwadratowych. uważany jest za najpiękniejszy park w Nowej Zelandii. Jego głównym atutem są długie plaże ze złotym piaskiem, otoczone luksusowym prastarym lasem. W zatokach i zatokach, które obmywają park od zachodu, woda jest krystalicznie czysta i ma wspaniały turkusowy odcień.
| | |
Park Narodowy Aoraki / Mount Cook
Jeśli Wyspa Północna znana jest ze swojej wulkanicznej ulgi, to wizytówką Wyspy Południowej są wysokie góry. W Parku Narodowym Aoraki / Mount Cook , o powierzchni 707 kilometrów kwadratowych, znajduje się ponad 140 szczytów o wysokości ponad 2000 m. Najwyższym szczytem Nowej Zelandii jest Mount Cook, który Maori nazywają Aoraki ("Piercing Clouds"), znajduje się na południu Alpy, w pobliżu wybrzeża morskiego. Wysokość góry Cook - 3742 m.
| | |
Na terenie parku jest największy w Nowej Zelandii lodowiec Tasmana, 29 km długości, do którego można pływać łodzią, a nawet jeździć na nartach na jego stokach.
Park Narodowy Fjordland
W górzystej północno-zachodniej części Wyspy Południowej leży kraj fiordów - pustynia, gdzie wznoszą się ośnieżone góry, między którymi leżą głębokie jeziora i lodowce, a powietrze jest uderzająco świeże. Największy park narodowy Fiordland o reliktowej naturze i świętych miejscach Maorysów o powierzchni 12,5 tysiąca kilometrów kwadratowych słynie z krajobrazów, jest przecinany wąskimi zatoczkami ze skalistymi wybrzeżami, wyciosanymi przez lodowce w czasach starożytnych. W parku znajduje się Zatoka Milforda, nazwana Rudyard Kipling "ósmym cudem świata". Zatoka otoczona szczytami górskimi o wysokości do 1200 m jest uważana za jedno z najwilgotniejszych miejsc na planecie.
| | |
Park Narodowy Paparoa
Jeden z najmłodszych parków, położony na powierzchni 305 km kw. Na zachodnim wybrzeżu Wyspy Południowej . Lokalny krajobraz to egzotyczna mieszanka lasów, skał i jaskiń. Otwarty w 1987 roku w celu ochrony unikalnych skał krasowych przed zalesianiem i wydobyciem. Miejsca te znane są z klifów - strome strome zbocza o znacznej wysokości i "dziury diabła", z których okresowo tryskają strumienie wody. Takie gejzery można zobaczyć podczas przypływu, gdy woda morska przepływa przez liczne otwory w skałach wapiennych. Mieszkańcy i firmy turystyczne organizują wycieczki do jaskiń, najgłębsze z nich - jaskinia Xanadu ma długość ponad 5 km i znajduje się na wybrzeżu oceanu w pobliżu górskiej grani Paparoa.
| | |
Osobliwością tego parku jest obecność wyjątkowej różnorodności lasów, której nie ma w żadnej innej, zwykłej części Nowej Zelandii.